Julegaven

Som vanlig skulle jeg levere tekst til julekonserten i Raufoss kirke, men i år ble jeg spurt om å lese sjøl. Det sa jeg ja til. Det var i går, her er teksten slik at du kan lese den sjøl. Den er på totning, så godt det går:
Julekvæll. Ælle dom vanlige duften. Surkål, ribbe, røkelse på varm peishylle å granbarluft frå nystøli juletre knabbe frå under Vinstralinja.
Under juletre var det er bærj, det virke i ælle fall slik, mæ pakker. Je hadde klæmt på ælle, å dom fleste var mjuke. Altså ingen store forventninger. De eneste je lurte på var gaven frå a farmor å’n farfar var henn. Den låg itte under tre.
11 år å utålmodi. Først åt vi, og ælle vart mætte. Kara fyrte sigar å pipe å tala om maten. N’farfar hadde som vanli fått ti seg ælt for mye ribbefett. Hænn elske ribbefett. Det glinse på overlippa hass gjennom tett piperøyk frå MacBarens’. Den lufte karamell å hadde vel egentli ittno mæ å blænne seg mæ jule- å siggardufta. På den ændre sia var det gret ættersom ingen ville mærke det om en stinn smågutt slapp en liten surkålføler i et ubevokte øyeblikk.
Å henn var gaven je itte hadde fønni? Je vart rastlaus, for je visste at vi fysst måtte gjennom et ælt for stort antall runder rundt juletre. N’farfar var nøye på slikt.
Vi gikk å vi gikk. Slitsamt var det å. Vi var bære så vidt mange nok tæll å få tæll en ring, så vi som var små kunne fort bli lange i arma. Konsentrert måtte vi vara å. Itte sku vi snuble i ledningen tæll juletrelysa, itte sku vi snuble i pakken som tøyt fram å itte skulle vi slæppe take. Mye å passe på når’n var stutt i bein å armer.
Siste tone ta Deilig er jorden runge ut tur bassangere uten sangstæmme, særli’n far, hænn var så umusikalsk at’n itte hørte forskjell på Ja vi elsker, sa’n. Je trakk pusten djupt inn å kaste meg over pakkehayen. Je hadde lært å læsa så je skulle dele ut.
Frå Hunndal’n kom som vanli hemstrikke konfeksjon i ull, og frå Horten kom den vanlige Alistair McLean-boka frå onkel hass far der. Da ælt var delt ut var det ittno frå a farmor å’n farfar. Den hadde dom gjømt i væska hennes Camilla Elise Amundsen. Den, pakka altså, var lita. Den var itte mjuk. Hu var lengre enn a var brei, men så lita. Å skulle detti bety?
Je reiv ta papire å tok lokke ta asken, å der låg a,……….TIDA. Tida låg i en liten ask å sto stille. Det var ei klokke. Et armbåndsur, som dom sa dom som var litt fine på det, blankt som sølv, mæ sølvblank lenke å.
Swiss made. Tida kom frå Sveits den gongen. Enten a skulle sitta på armen hæll henge på veggen så kom tida frå Sveits. Sveitsera var den eneste urbefolkningen vi hadde hørt om.
Skulle je trækk a opp hæll skulle je læ tida stå stille litt tæll. Je lot å byne å gå. Nå ville ældri tida stå stille lengre, i ælle fall så lenge je husste på å trækk a opp.
Nå kunne folk spørra meg å mye klokka var, å je kunne slenge armen tæll værs å kaste blikke nåsjålangt på urskiva å svara for eksempel: Fæm på hall, hæll et ænna aktuellt tidspunkt.
Resten ta julekvæll gikk mæ tæll å hølle orden på tida for å vara sikker på at ingen skulle juge å si at je skulle legge meg før tida, men ætter hårt gikk en oppspelt guttonge tæll sengs mæ klokke på armen.
Der oppdage je at visera lyste i mørke under dyna. Dobbelt glede. Itte en gong mørke kunne ta frå meg tida.
Overfylt ta opphisselse, glede å sju slag ropte je a mor inn på romme mitt fæm gonger fpr å fortælja at je hadde fått ny klokke før je soven, slik rundt klokka halv ællve, trur je.

Facebook kommetarer

Legg inn en kommentar